Floortje Schuurmans

Mijn broer en ik praatten vroeger vaak “anderlands” met elkaar. Heb je daar nog nooit van gehoord? Dat kan kloppen. Het was een taal die we zelf bedacht hadden. Onsamenhangend gebrabbel. Gewoon, zomaar. Om interessant over te komen op anderen. In de wachtrij in een pretpark, op het strand, in een volle trein — hoe meer mensen het konden horen, hoe beter. 

Onze ouders vonden het minder leuk dat we dit deden. Want we gebruikten het ook als een soort codetaal. Om stiekem dingen met elkaar af te stemmen. Of gewoon om anderen te plagen. We kregen dus vaak te horen dat we normaal moesten doen. 

Ik help jou voorkomen dat je boodschap “anderlands” klinkt. Zodat je spreekt en schrijft op een niveau dat voor iedereen te begrijpen is. Met normale woorden en korte zinnen. Dat scheelt veel frustratie. Vraag maar aan mijn ouders.